Świat jest piękny wiesz o tym od urodzenia, podziwiasz go każdego dnia.

By się nad tym zastanowić patrzysz w niebo

Gdy kończysz myśleć opuszczasz głowę. Teraz czujesz, że podziwiasz go jeszcze pełniej.

Budzą się w Tobie Twoje osobiste refleksje.

Patrzysz coraz dalej, głębiej, bardziej elementarnie, poświęcając uwagę detalom, próbując wszystko sobie wytłumaczyć, zbadać, zrozumieć doświadczyć.

Pragniesz sie zbliżyć. Odliczasz sekundy, wysokość do ziemi, piętra, chcesz koniecznie to sprawdzić…

Pomyślałeś o tym, zobacz już spadasz, to parapet na 8ym!

Tylko po co? Przecież na początku mówiłeś że świat jest piękny. Myślałeś o całej Ziemi i wszystkich jej stworzeniach. Dlaczego zawęziłeś się do tego wieżowca, tego daszku, tego parkingu, tego widoku. Poznałeś las i staw po drugiej stronie budynku? Może one wydadzą Ci sie piękniejsze? Może dla nich bardziej warto spaść? Czy może liczy sie tylko patrzenie?