Szept wdarł się w mózg mrożąc czerwień miąższu na niebiesko.
Wstrząsnął myślą lecz nie zmieszał jej.
Taktyka wcześniej opracowanej strategii obudziła się jak kostki misternie ustawionych by działać 1oo2 szeregów domina.
Alter napawał się tryumfem podobnym do tego jaki przez nienawiść do ludzi odnosi sam szatan.
Myślałem tylko o tym by to się nie kończyło, by czas zatrzymał się pomiędzy stacjami L-train.
Spiętrzyć go synchronizacją rytmu, przestrzeń sama ustąpi przy spotkaniu z tajemnica wszechświata ukrytą na dnie studni duszy.
Dziś wiem że fascynacja to złe słowo.
Ciekawość do czasu to z definicji raczej techniczna jednostka.
Ja wolę fraktale których nieskończone zbliżenie krzyczy że same się nie zna,
że jestem tu pierwszym stworzeniem które oddycha powietrzem.
Uwielbiam ich zakamarki, trasy, ścieżki, zaułki, manowce którymi podąża się wiecznie
jest jeszcze jedno tajemne zjawisko o którym oświecenie milczy lub nie chce wyjawić.
Zdarza się spotkać tunel który przechodzi się tylko raz,
nie można się cofnąć po jednym przejściu ona już nie istnieje.

Z mojej strony wiem tyle że czuję wtedy coś więcej
wierzę że kolory tej niezwykłej wizualizacji dobrano specjalnie dla mnie
jakimś niezgłębionym nikomu tajemnym wiązaniem traktuję to jako element nadziei…
która zwykle wkrótce umiera bądź ląduje w pancernym pudełko z grawerem “zabrać ze sobą do grobu”

(wszelka zbieżność z rzeczywistością jest przypadkowa, autor oświadcza że tego jednego jeszcze nie zrobił)