Tak temat brzmi bardzo abstrakcyjnie. Cuda trzeba sklasyfikować indywidualnie. W zależności czy wiążemy je z religią którą wyznajemy, ze szczęściem lub prawdopodobieństwem, czy ze zjawiskami których nie potrafimy sobie racjonalnie wytłumaczyć… Ciężko mi zdecydować się na którykolwiek z podziałów… zatem niech będą cuda na spektakularne, takie których nie potrafią wytłumaczyć setki naukowców i cuda osobiste, czyli takie których wytłumaczenie nie chciałbym wcale usłyszeć, bo to moje cuda i w nie wierzę!
Otóż tak mam swoje małe prywatne “cuda” jak pewnie każdy…
Nie będę dawał żadnych wylewnych świadectw:P nie liczcie na to bo to prywatne sprawy.
Opiszę za to cudowność tych zdarzeń:)
Najprostsze, najpiękniejsze. Załóżmy że jadę skmką. Przychodzi mi do głowy pewne zdarzenie.
Myślę: -Jak to się teraz stanie to … ! Pewnie też czasem głupoty w tym stylu Wam przychodzą
Nadmienię że ten pomysł przyszedł mi wtedy do głowy po raz pierwszy życiu!
Wyglądam przez okno i nie zgadniecie:P stało się właśnie to o czym pomyślałem!
Gdy teraz szacuję prawdopodobieństwo to było jakieś 1:100 zakładając że wszystkie zdarzenia sprzyjające zajdą. I czy to nie jest cud?! Miałem jeszcze potem okazje sobie tego zażyczyć no ba… ale już nigdy tego nie zrobiłem w tych okolicznościach (SKMka), taki poczułem szacunek. Za to w innych okolicznościach kilka miesięcy później gdy zaczynałem wątpić, i gdy dodam prawdopodobieństwo było co najmniej dwókrotnie mniejsze niż za pierwszym razem powtórzyłem to i znów się wydarzyło! Teraz już boję się sobie tego życzyć bo kiedyś dostanę zawału a ludzie dookoła nie będą nawet wiedzieć dlaczego
Kolejny o wiele starszy cud jaki pamiętam. Zrzuciłem zegar ze ściany. Taki z wahadłem… , był tak ogromny jak ja byłem mały gdy to zrobiłem;) Spadł narobił hałasu ściany obudowy się rozpadły, wahadło leżało przekrzywione na ścianie a ja zobaczyłem mechanizm, zawsze byłem ciekawy jak wyglądał:DDD No ale wracając do tematu wtedy to był dramat! Jak każde małe dziecko bałem się że mi się oberwie, tym bardziej ze to pamiątka rodzinna. Pobiegłem do pokoju i zacząłem sobie wmawiać że to nieprawda, podchodziłem do korytarza, zatrzymywałem się przy kuchni i kazałem sobie słyszeć że on tam jeszcze tyka i że nic się nie stało. Potem się jeszcze modliłem… Ogólnie to umierałem z rozpaczy pamiętam do dziś… Wreszcie słyszę rodzice wrócili. Wchodzą do domu przechodzą do kuchni, ja milczę nic nie mowie twarz czerwona od płaczu i stresu wchodzę z nimi do kuchni…
a zegar na miejscu!, wahadło rytmicznie odbija światło żarówki ciesząc oczy, mechanizm równo tyka, obudowa nienaruszona… Dziś już nie wiem, może wszystko sobie wymyśliłem, ale to było tak realistyczne …
Jak byłem mały to bardzo dużo chodziłem po drzewach i potrafiłem wleźć wszędzie choćby na samych rękach. Grubością gałęzi też się nie przejmowałem zbytnio:] do czasu jak spadałem 2-3 metry zaczepiłem się o gałąź w trakcie lotu i podrapałem do krwi… zresztą to mało powiedziane do krwi bo ta została na liściach wyżej:DDD No ale zmierzając do meritum jak wisiałem na tej gałęzi po przeleceniu 2-3m to jeszcze z dobre 10m było do ziemi i raczej bym dalej nie przeżył.
Gdyby bardziej poruszyć pamięć, zapisywać wszystko, każdy z nas by coś odnalazł, coś wzbudzającego potężne, realne emocje, coś co dodaje adrenaliny szybciej niż zastrzyk, coś co sprawia że pot skrapla się na czole zanim zdążymy się poruszyć …
Cuda nie muszą być indywidualnym doświadczeniem. Często są z nami podczas ich doświadczania inni ludzie jako towarzysze lub jako “cudotwórcy” często okazanie pomocy dla drugiego człowieka w trudnej dla niego sytuacji staje się dla tej drugiej osoby cudem. Nigdy nie wiemy do końca jak bardzo komuś pomogliśmy, bo nie wiemy jak bardzo tej pomocy potrzebował, on sam często tego nie umie zdefiniować.
Cuda spektakularne, masowe odgrywają w naszym życiu równie znaczącą role. Dla przykładu cud objawienia (religijny). Biorąc po uwagę jak wielką role odgrywa w życiu wiernych aż boję się myśleć jak wielka odgrywać musi w życiu wizjonera, wizjonerki. Świadkowie oglądają ekstazę na własne oczy, dookoła obecny świat nauki złamuje ręce z szacunkiem i w pokorze dla obserwowanego zjawiska. Wielkie, wręcz historyczne wydarzenie, ogromne emocje dla wszystkich zgromadzonych i dla wszystkich którzy usłyszą i uwierzą w relacje … może nadejdą refleksje …
Pod wpływem emocji często zapominamy o sensie cudów! Nic nadprzyrodzonego, paranormalnego, niezwykłego nie dzieje się po to żeby było o czym pisać w gazetach, czy żeby był powód by nie spać po nocach… Nagłe przywrócenie nieuleczalnie ślepemu wzroku, głuchemu słuchu, sparaliżowanemu czucia czy władzy nad kończynami nie jest tu najważniejsze! Najważniejsze jest to aby przez to wydarzenie umocnić wiarę.
A może po takim wydarzeniu w ramach rewanżu za nie trzeba sobie postawić jakiś cudowny cel…