Kantorek

We Włoszech krańcem wulkanicznego krateru przechadzał sie pewien młodzieniec. Podziwiał krajobraz rodzinnej miejscowości. Najnormalniejszego miasteczka w którym młodzi bawią sie, dorośli pracują, a dziadkowie modlą się. Czasem najstarsi z nich rozpamiętują pradawne opowieści o niszczącej sile ognia.

Chłopak zwykł chadzać ścieżka wzdłuż krańca krateru prawie codziennie.  Od czasu do czasu wrzucał do środka małe kamyki. Na dnie kończyło sie to zazwyczaj lawina żwiru i hałasem potęgowanym przez echo. Taka zabawa wywoływała w nim emocje, sprawiała mu przyjemność. Każdego dnia tą samą ścieżką i tym razem mijał owalny głaz. Na nim zawsze opierał pierwszy krok wspinając sie wyżej na bardziej stromym odcinku. -Gdybym ten głaz zepchnął? -pomyślał.  Od pomysłu nie minęło dużo czasu. Głaz podkopany i wsparty młodymi silnymi ramionami drgnął i zaglądnął w czeluść krateru. Pchnięty wraz z resztkami oddechu ukosem staczał sie po stromym zboczu porywając coraz to nowe i nowe przeszkody. Najpierw tylko mniejsze. Gdy nabrał pędu również te większe, o których poruszeniu własnymi siłami chłopak nie mógł nawet marzyć. Chłopak szybko stracił go z oczu w chmurze pyłu. Teraz cieszył się naprzemiennym grzmotem echa. Potężnymi dudnieniami  które nakładały się na siebie wzajemnie potęgując. Ekspansja wirujących we wszystkich kierunkach kłębów pyłu dawała mu poczucie jego własnej potęgi. Spoglądając w dół krateru czuł jak jego życie wlewa sie w to miejsce. Wrażenia sprawiały że był bliżej poznania czegoś głębokiego, przeszywającego do wnętrza. Przenosząc sie pomiędzy wymiarami percepcji coraz dalej, pierwotniej, wyraźniej i intensywniej wydawało mu sie że to ziemia drży pod nim. Że jego panowanie rozszerza sie poza krater na całą górę, w powietrze i przestworza. Wszystko co go otacza jest przepełnione jego własną energia. To ona jest tą pierwotna siłą która stała się przyczyną wszystkiego co się teraz dzieje. Dwukrotnie, dziesięciokrotnie, stukrotnie mnożył i potęgował swą wewnętrzną siłę upojony ogromem żywiołu który obudził, nad którym panował, który stworzył … Długo po tym jak opadły ostatnie dostrzegalne ludzkim okiem ziarnka pyłu młodzieniec siedział jeszcze w miejscu skąd wszystko zapoczątkował.  Odpoczywał…

Wracając do domu chłopak nie do końca zdawał sobie sprawę z tego co sie wydarzyło. Odczuwał satysfakcje i tylko to miało dla niego sens. Kilka dni później  aktywność sejsmiczna spowodowała erupcję. Zginęły całe rodziny, ich domy i dorobek, wreszcie popiół zrównał z ziemia wszystkie szczątki. Teraz gdzieś dalej inny mężczyzna klęczy z rozpaczy uderzając kamieniem w pobliska skałę. Zginęła cała jego rodzina, pogrzebany został cały dorobek, a na jego ziemi za jego życia nie urodzi się już żadna roślina. On przeżył. Wyjedzie i spróbuje od nowa lecz koszmar nocy i wspomnienia piekła pozostaną …