Przeglądałem ostatnio zdjęcia i natrafiłem na powyższe. I wcale nie chodzi mi o to że świeczka stoi w firmowej szklance mojej ulubionej … :D. Chciałem wydobyć głębię tej zwyczajnej, pospolitej, każdemu znanej, bo podobnej do miliona innych fotografii. Dużo podobnych obrazów prawdopodobnie istnieje również w Twojej pamięci. Wyobrażenia obszarów niewidocznych na fotografii, dźwięki, zapachy, w każdym z nas rodzą się chyba podobne. Skąd się jednak wezmą uczucia które odpowiadają za interpretowaną przez nas głębię tego zdjęcia. To indywidualna sprawa każdego z nas. Od czego ta indywidualność zależy? Co generuje w nas czasem tak odmienny odbiór?
Chciałbym żeby ktoś zaprzeczył temu co zaraz napiszę. Podał kontrargument że reakcje respondenta na to zdjęcie nie będą determinowane jego własnymi doświadczeniami. Dotyczy sytuacji przedstawionej na zdjęciu, czyli nazwijmy to umownie podczas imprez. Śledząc tory naszych myśli boję się że odkryjemy przeniesienie, zapożyczenie emocji z przeszłości w teraźniejszość. Jeśli najpierw lub w trakcie napotkamy negatywne emocje to bardzo trudno będzie nam się od nich odwrócić. Im częściej będziemy otwierać te same szufladki przeszłości tym bardziej sie wyrobią i łatwiej będziemy po nie sięgać. Wygodniej, szerzej będziemy je interpretować i dopasowywać do bodźców z teraźniejszości. Świadomość przypomina nam ból jakiego kiedyś doznaliśmy po to aby nas przed nim w przyszłości uchronić. Jednak ból nie może nam sie kojarzyć z tak wieloma rzeczami. To tak jakby co 100 metrów na drodze ustawiony był znak stop nigdzie byśmy nie dojechali tak by nas zniechęciło. Im starsi jesteśmy tym więcej doświadczeń. I bynajmniej te doświadczenia nie do końca upraszczają życie.
Zastanów sie jak długo utrzymuje się u Ciebie dobry humor. Ile wysiłku druga osoba musi włożyć aby można sie nim z Tobą cieszyć, byście razem oddziaływali na innych i dzielili sie dobrym samopoczuciem jak łańcuszkiem szczęścia, dalej i dalej. Czy warto zabijać dobry humor bardzo często głupim, bezsensownym skojarzeniem cisnącym się do głowy, takim bezsensownym stopem! Możesz to zablokować, nie dopuścić by na Ciebie negatywnie oddziaływało.
Pamiętaj w towarzystwie innych osób o odpowiedzialności za stany emocjonalne jakie w nich wywołujesz. Tak naprawdę wszystko zależy od tego jakie stany emocjonalne wywołujesz w sobie. Emocje to “choroba” przenoszona wszystkimi dostępnymi drogami o najkrótszym możliwym czasie inkubacji. Gdy udajesz że dopisuje Ci dobry humor odbiorca po wielu innych czynnikach domyśli się że tak nie jest, nawet nie starając sie specjalnie tego sprawdzać. Szczególnie kobiety mają tą umiejętność opanowaną do perfekcji. W dzieciństwie komu bardziej bałaś, bałeś sie skłamać drogi czytelniku? Matce czy ojcu? Kto po jednym spojrzeniu wie że coś kręcisz? Kto po jednym spojrzeniu wie że piłeś? Kto po jednym spojrzeniu wie że w pracy, na uczelni, szkole poszło coś nie tak? Odbiorca rozpozna gdy Twój dobry humor to tylko przykrywka, bo z jakiegoś powodu wstydzisz sie przed nim swoich emocji, albo w najlepszym wypadku nie chcesz popsuć jego samopoczucia swoimi problemami. Pewnie też będzie wtedy w dobrym humorze, lecz również nieszczerze i tylko podczas kontaktu z Tobą. Chwile potem będzie zastanawiał sie co sie stało, dlaczego mu nie ufasz, czy powinien się sprawa zainteresować, czy i jak może pomóc itp itd - bynajmniej tak zareaguje facet :P
Dlaczego tak bardzo cenimy ludzi komunikatywnych lub tzw. dusze towarzystwa? Może warto czasem poobserwować innych ludzi. Podpatrzeć jak to się dzieje że skupiają dookoła siebie innych pozytywnie na nich oddziaływując. Zastanowić sie jak można im w tym pomóc, a wreszcie jak można spróbować samemu przenieść ich doświadczenia w inne otoczenie które tego potrzebuje.
Komentuj
Leave a reply